zelfzorg voor iedereen.

Ik schrijf dit stuk in een zwarte legging en oversized trui - beetje puree na een sportsessie met mijn coach. Elke week laat ze me een uur afzien. Meestal kom ik met een pruillip toe om dan met een vermoeide glimlach weer buiten te wandelen. Een cadeau voor mezelf, voor mijn lichaam. Een afspraak die ik in 2016 - een half jaar na De Grote Crash die burn-out heet - maakte. Ik zou niet langer mijn lijf uitputten om mijn hoofd te sussen, maar een oprechte samenwerking tussen lijf en leden, tussen gedachten en gevoelens. Stoppen wanneer het genoeg voelt en niet doorgaan om te bewijzen dat ik het wel kan.

Via Nadia Narain (yogi en coach - @nadianarain) leerde ik het principe van de anti- en de pro zelfzorglijstjes kennen. Zonder dat ik het besefte deed ik dingen die voelde als vrijheid en rock ‘n roll, maar werkte ik in realiteit mijn systeem keihard tegen. Op het anti-zelfzorg lijstje prijken zaken als te laat gaan slapen, te veel koffie, te veel scrollen door Instagram, bingewatchen, niet mediteren. Dingen die in eerste instantie zouden voelen als een presentje, maar die net mijn geluksgevoel zwaar op de proef stellen. De moeite om je eigen lijstjes eens naast elkaar te zetten.

Het is in de mode, die zelfzorg. Niet onlogisch in een maatschappij die extern gericht is. Waarin we via allerlei kanalen goedkeuring en schouderklopjes krijgen voor de grootse dingen die we bereiken. Helaas zijn het net die kleinere, maar o-zo belangrijke momenten voor onszelf die een medaille verdienen. Het thuisblijven op vrijdagavond omdat de week al te intens was, die 5 minuten meditatie in de ochtend in de plaats van instant in je mailbox te wonen, … Ik vind het zo gemakkelijk liefde en zorg uit te delen: te zorgen voor mijn vriend als die zich niet goed in zijn vel voelt of uren te bellen om mijn beste vriendin te bekrachtigen. Maar die zorg voor mezelf, dat is me een opdracht. Het creëren van ruimte om genoeg te zijn, om te bestaan, om terug te koppelen naar dat diepe innerlijke weten los van goedkeuring en bevestigende knikjes. Ik kwam op mijn 19de in de bescheiden mediawereld van Vlaanderens Glitter en Glamour terecht. Waar onzekere zieltjes elkaar versterken in het zoeken naar bevestiging. Zo ging het bij mij ook. Op elk moment wilde ik mijn bakje laten vullen en als ik dan een compliment kreeg wuifde ik het weg. Beide voeten stevig op de grond. Toen tijdens de burn-out die bevestiging en de bakjesvullers uitbleven, bleef er niets meer over. Mijn eigen holle leegte die ik stap per stap zelf begon op te vullen. Wat geeft me energie? Wat kost me energie? Wat vult me en wat voedt me? Waar word ik blij van? Elke dag opnieuw, met soms een uitschuiver en dan weer een uitblinker. Met telkens die linkerhand op mijn rechterschouder: good girl.

Ik wens je een weekend zonder gevulde chocolade zeevruchten, maar met een gevuld hart met zelfliefde: de liefdevolle zorg voor jezelf. In goede en in slechte tijden.


gepubliceerd in Bloom magazine februari 2019




omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.