zeg maar JAAAAA!

Zeker ben je nooit.

Dat zeggen ze toch. Maar zoals je weet, ze zeggen nogal veel. De afgelopen jaren heb ik mezelf geoefend in het maken van keuzes en ik durf zeggen: ik ben er behoorlijk goed in geworden. Als het dan toch eens wat uitdagender is, dan doe ik de Snelle Kiestest - kiezen binnen de seconde. Dan antwoord je vanuit je intuïtie, je diepste verlangen en niet na analyse van de eventuele goedkeuring van anderen of het conventionele. Tussen al dat kiezen door, ben ik ook lid van de Misschien Club. Dat heb ik met vallen en opstaan geleerd, want voordien was ik, geïnspireerd door de film met Jim Carrey, Yes Man! Ik zei volmondig ja op elke uitnodiging, binnen de grenzen van het fatsoen, maak je daar maar geen zorgen over. Die ja’s keerden al snel tegen me: mezelf doodvermoeid van het ene feest van het andere slepen omdat ik het beloofd had. Weekends waren volgepland tot de feestdagen, half slaperig aan de brunch met vriendinnen: opnieuw die vermaledijde belofte. Want, zo ben ik dan ook wel, beloofd is beloofd. Anno 2018 is daar dus verandering in gekomen. Uitnodiging hier of daar, kom je? Misschien. Ik ga mijn best doen. Om dan wanneer de datum dichterbij komt goed in te voelen en te kiezen. Mijn grenzen te respecteren en vragen aan mijn lijf: zoetje, wilt ge naar dat feest? Laat het niet in de lucht hangen, lieve mensen. Blijf niet in Misschien-land wonen. Maar gebruik het als een onzichtbare grens. Vlak voor het zover is, breng de gastvrouw of - heer op de hoogte. Niemand wil namelijk met twee tien-liter-potten spaghettisaus blijven zitten, laat staan met glutenvrije slierten.

Dat kiezen is dus op zich een eitje. Je kiest gewoon. Tenzij het over de grote levensthema’s gaat. Wonen. Werken. Leven. Baren. Onder vriendinnen gaat het wel eens over kinderen. Zij hebben er al, ik niet. Die van hen kunnen zichzelf al aankleden, dat kan ik gelukkig ook. De ene zegt dat je het weet, wanneer je een kind wil. De andere zegt dat je nooit zeker bent. Ooit was ik alvast zeker van niet. Sinds ik bewuster leef, de wereld vanuit een andere hoek zie en een stabiele relatie heb, weet ik het zo zeker niet. Wil je in deze tijden nog een kind op de wereld zetten? En wat met uitslapen? Ik ben graag zo’n luie stinkzak in het weekend… Een kind kost een huis, dat zeggen ze ook. Ik twijfel. Weet het dus niet. Niet dat ik het nu hoef te weten. Mijn persoonlijke deadline is over 5 jaar. Intussen speel ik met de kinderen van vriendinnen, geef ze nadien terug. Oefen ik yoga met hen op het gras, geef ze nadien terug. Laat ik ze dadels met pindakaas proeven, geef ze nadien terug. (De kinderen, de dadels: nooit). Het voelt comfortabel aan op deze manier. En zo blijf ik dat vlak toch ook nog even in Misschienland. Mooi weer. Geen pampers.




uit Steps - november 2018

omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.