stilte is het nieuwe goud.

Ik kan er zo van genieten omdat het dra weer voorbij is. Het is een kostbaar goed, nét omdat het zo zeldzaam is. Als alle huizen van goud waren, zouden we dan ook zo blij zijn met die cirkel rond onze ringvinger?

Het is er altijd en nooit. Dat heb ik intussen geleerd. Ik vernoemde mijn yogaconcept ernaar, organiseer weekends rond het thema. Net omdat het zo bijzonder is. Stilte is het nieuwe goud.

Even tussen ons, ik was niet altijd zo happig op het geluid van niks. Of toch niet als ik me er bewust van was. Thuiskomen en de radio aanzetten, buiten op straat muziek in mijn oren, in de wagen podcasts luisteren, zingen in de douche, bellen met vrienden tijdens het wachten.Ik hield zo van geluid. Van die constante stroom aan golven in mijn oren. Mooie woorden, klanken, ontdekkingen. Altijd aan het praten, zingen en registreren. Mijn gehoor is zeer precies, zeer gevoelig. Sinds mijn systeem compleet in overdrive ging, werd geluid anders. Ik kon er veel minder van genieten. Het werd zelfs een last. Na mijn burn-out hoorde ik nog scherper en had ik plots door hoe het nooit stil was. Nooit, never, nergens. Buiten in mijn tuin het constante gezoem van de autostrade in de verte, binnen de verwarmingsketel en het guitige geknor van de hond. Soms probeerde ik te ontsnappen: ik hield ervan mijn lichaam en hoofd in een heet bad te laten glijden met de oren onder water. Luisteren naar mijn eigen ademhaling en af en toe het getik van de afloop. Ik kocht een hoofdtelefoon die de wereld buitensloot. Als ik koffie ging drinken, gebeurde dit enkel met oordopjes die het geluid met 12 decibels dempte. Je ogen kan je sluiten, je oren nooit. Ik besefte ook dat er niet alleen geluid van buiten kwam, maar ook van in mijn hoofd. Gedachten kunnen oorverdovend zijn, drammerig, ronduit vervelend. Als een kind dat jengelend aan je broekspijp hangt en niet wil stoppen voor het een koekje krijgt. To do-lijstjes, onzekerheden, ideeën, twijfels, overpeinzingen. Een hoofd zo vol als een autostrade. Mediteren hielp me om deze innerlijke stilte te ervaren. Er zullen altijd gedachten blijven, maar het jengelende kind is verdwenen. Thank God.

Tijdens mijn studies gingen we met de klas op bezoek in de Dode Kamer van de KU Leuven. Een ruimte waarin de muren en het plafond zo veel mogelijk geluid absorberen waardoor er geen akoestiek is. Wanneer je normaal gezien spreekt in eender welke ruimte is er een echo aanwezig, het geluid klinkt voller, lijkt versterkt te worden. Daar verplaatst het geluid het zich niet, het valt letterlijk dood. Je hoort er het ruisen van je bloedbanen, je hartslag aanwezig pompend in je oor. Ik ontdekte nogmaals dat er nooit echt stilte is. Misschien is het wel onze grootste illusie ooit: dat we ergens stilte kunnen ervaren.

Weet je, ik vermoed dat niet persé de stilte onze holy grail is. Het is de rust, het ontprikkelen, het vertrouwen in een goede afloop, het loslaten van onze dagelijkse beslommeringen. Daar heb je geen stilte voor nodig. Het ruisen van de zee is effectiever, het fluiten van de vogels, de wind in je oren op de fiets, Elton John door de speakers en het twisten van je heupen, het horen van je ademhaling in het badwater en de filter in het zwembad. Die rustgevende geluiden die je brein het signaal geven: laat maar los, ik heb je.


verschenen in Femma Magazine.




omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.