multibaby.


Soms heb je van die beelden uit je jeugd waarbij je jezelf van op een afstandje in de gaten houdt. Zo zie ik mezelf nog zitten links achteraan in de klas in het 5de leerjaar bij Meester Paul. Een boomlange man, met een baard en strenge ogen. We hadden spelling uur en als een speer duik ik in mijn schrift. Ik herinner me dat ik in de lagere school mijn geschrift regelmatig veranderde. Eens een krullerige R, dan weer een strakkere K. het was de Spielerei die ik nodig had om mezelf wakker te houden. Tijdens de spellingsles zorgde ik ervoor dat ik als de bliksem klaar was. Zo had ik de vrijheid om te doen wat ik wilde. Heel vaak startte ik achteraan in het schrift om dan naar voren te werken, zodat ik alvast ruimte maakte voor de toekomst. Dan kon droedelen en brieven schrijven. Mijn zussen en ik hadden nog niet zo lang geleden op restaurant de slappe lach. Één van ons herinnerde zich plots dat we een bedrijfje hadden E3-productions. We maakten powerpoints en hadden officiële documenten, oude papieren uit mijn vaders kantoor.met de binnenlijn in huis voerden we serieuze gesprekken met elkaar. Naast school en dat bedrijf, deed ik ook nog verschillende hobby’s: saxofoon spelen, atletiek, voetbal, paardrijden, scouts, op straat op een tennisbal meppen omdat ik Kim Clijsters wilde zijn. Eigenlijk heb ik het altijd al geweten, maar sinds kort heb ik er dankzij de podcast van Jenna Kutcher, The Goal Digger, ook nog een term voor: multi-passioneel. Ik ben graag met duizend-en-een bezig. Mensen durven dat soms te bestempelen als wispelturig, maar ik kan met het hand op het hart zeggen dat het vanuit de buik komt. Dat het niks te maken heeft met wedden op verschillende paarden, geld of wat dan ook. De drijfveer is gewoon passie. Zo ben ik nu schrijver, yoga teacher, geef ik workshops en lezingen, ben ik coach, ondernemer, hou ik van het inrichten van nieuwe plekken, ontwikkel ik graag veganistische recepten, maakte ik de website voor de yogastudio,... En intussen denk ik al aan een nieuw concept, wil ik een podcast beginnen, een kalender ontwerpen, een online videoplatform, wandelingen organiseren,... het stopt nooit. het is de motor die me gaande houdt, die verveling afwendt. Het is mijn grootste kracht en tegelijkertijd ook mijn grootste zwakte. Het creëert mijn grootste vreugde en tegelijk mijn opperste verdriet. Het is de reden dat mijn motor ook stil viel, dat die burn-out mijn kaartenhuis in elkaar deed vallen. Het is nu de kunst mijn focus niet enkel naar buiten te leggen, maar in mijn to do-lijst ook bewustwording smokkelen. Facturen sturen, 3 diepe adem rondes, de hond uitlaten, betalingen checken, twee zonnegroeten, mails beantwoorden, telefoon uitschakelen om 20u. Het is streng, maar het zijn emotionele grenzen. Het is de gevarendriehoek, het waarschuwingslicht. Het is zelfzorg.

Altijd maar druk zijn is niet cool, het is niet hip, het geeft niet meer waarde aan wie je bent. Hoewel we dat gevoel constant krijgen. Wees druk met voor jezelf te zorgen, wees druk met ademen, wees druk met grenzen stellen, wees druk met het luisteren naar je hart, wees druk met je gedachten te ordenen. Wees druk met gewoon jezelf te zijn.




omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.