wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté. 

is eerlijk altijd heerlijk?


Tja, dat hoort erbij hé. Als je er je geld mee kan verdienen, dan moet je ook maar tegen een beetje commentaar kunnen. Hoge bomen vangen veel wind. Ja maar, dat wist je toch op voorhand. Het is maar een greep uit de reacties die ik kreeg wanneer ik me de afgelopen jaren uitsprak over het gevoel dat ik krijg wanneer mensen kritiek hebben op mijn werk en bijgevolg op mijn hoofd. De belangrijkste les die ik leerde als ‘bekende’ kop is: neem het niet persoonlijk. Heel vaak is kritiek een projectie van anderen. Je voelt ‘m al komen: maar toch. Mijn werk, wat het ook was deed ik met passie en discipline, ik leg er altijd grote stukken van mijzelf in. Gewoon omdat ik niet weet hoe het anders moet. Ik probeer vaak wanneer ik een nieuw project verzin, het iets verder van mijn eigen leefwereld te houden, maar het lukt me nooit. En daar heb ik me intussen bij neergelegd.

Het was na het lezen van een column van Elizabeth Gilbert in Happinez dat ik er weer aan dacht. Doordat alles wat ik doe zo persoonlijk is, raakt de kritiek me ook in mijn kwetsbaarste plek. Doet die me wankelen, twijfelen, soms huilen, hoe onredelijk ook. Van wie die ook komt. Ik bescherm mijn schrijfwerk bijvoorbeeld tegen die kritiek. Laat mensen in mijn dichte omgeving het pas lezen wanneer het af is, ik niet meer kan terugkrabbelen, mijn bles achteruit veeg en het loslaat. Regelmatig komen er brute mails in mijn inbox terecht van mensen die vinden dat ze het me wel eens even mogen zeggen en elke keer weer ben ik er minstens twee dagen niet goed van. Het is een koude klets water in mijn gezicht. Vooral omdat het dermate destructief is, dat ik er niets mee kan aanvangen. Iemand zei me ooit: per punt van kritiek heb je 8 positieve punten nodig om de kritiek te laten landen en geen extra negatieve spanning op te bouwen. Zelf hou ik meer van groeipunten. Ik besef dat alleen zonneschijn planten ook maar doet verdorren en dat we dus af en toe die geut water nodig hebben. De manier waarop is cruciaal. Wat is je intentie? De ander neerhalen of de ander doen groeien? In het eerste geval hou je gewoon beter je mond. Ben je zeker dat er niet een andere frustratie of projectie achter zit? In het tweede geval: ga een 1 op 1 gesprek aan. Draai niet rond de pot, spreek met respect en vanuit je eigen gevoelens. Maak het constructief en praktisch. Zo kan het niet misgaan.En wat dat omgaan met die helse negatieve, totaal nietszeggende maar wel snijdende kritiek betreft, Gilbert schreef er het volgende over: ‘ik bedacht me vier vragen om me te helpen beslissen wie mijn werk mocht lezen in het meest kwetsbare stadium:

1. Vertrouw ik op de smaak en het oordeel van deze persoon?

2. Begrijpt deze persoon wat ik wil creëren?

3. Wil deze persoon echt dat ik slaag?

4. Kan deze persoon kritiek leveren op een gevoelige en meelevende manier?

Als ik geen ja kon zeggen op al deze vragen, dan zou ik die persoon mijn verhalen niet laten lezen. De vierde vraag was het belangrijkst - want wat ik inmiddels weet van mensen die ‘genadeloos eerlijke’ kritiek beloven: ze zijn meer genadeloos dan eerlijk. En de waarheid zonder een dosis vriendelijkheid helpt me niet bij mijn werk. Sinds ik me omring met mensen die vier keer een ja van me krijgen, kan ik mijn bestaan in betere banen leiden en wordt het verhaal van mijn leven steeds mooier’. Thank God for Elizabeth Gilbert. Laat ons een team vormen van eerlijkheid, vriendelijkheid, naastenliefde en respect, dan kan het niet verkeren.



Don’t be afraid of losing people. Be afraid of losing yourself by trying to please everyone around you.


1 reactie
omdat