I've got the blues.

Je drukt twee keer op je thuisknop en zo kan je alle applicaties wegswipen. Hadden we zelf maar zo’n vernuftige voorziening. Ik druk graag weg. Mails die ik niet wil lezen, facturen die ik niet wil betalen, kleren die ik niet wil wassen of strijken (want dat laatste daar ben ik intussen al 3 jaar mee gestopt en uitermate tevreden over). Wegdrukken van emoties, dat doe ik ook. Op een podium kan ik makkelijk mijn verhaal vertellen, mijn kwetsbaarheid tonen aan honderden gefocuste gezichten. Maar intieme kring wringt het elke keer weer. Alles is oké, tot ze rond mijn oren komen buzzen als een mug. Emoties die beginnen tegenspartelen, die echt naar buiten willen. Het is een stuk van mezelf waar ik het echt moeilijk mee heb. Vanuit angst. Angst om veroordeeld te worden, angst om achtergelaten te worden door mijn tribe en geen eten meer te kunnen vinden. Het is mijn oer overlevingsinstinct: please like me! Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik voel dat mijn emoties altijd in mijn buik zitten. Dat ik buikpijn krijg wanneer ik ze onderdruk. Ik las een quote van Dr. Frank Lipman, een Zuid-Afrikaanse arts: '70% van je serotonine - gelukshormoon - is aangemaakt in je darmen. Wat daar gebeurt heeft invloed op je gemoed - angst, depressie en focus. Niet alleen dagelijkse verteerfeestjes, maar ook hormonenfuif. Onze darmen, emoties en brein zijn met elkaar verbonden. Het gaat niet enkel over fysiek welzijn, maar dus ook over die gevoelens. Het medisch tijdschrift Nature schreef jaren geleden dat er wel degelijk een link is tussen angst en darmbacteriën. Giulia Enders schrijft in ‘De Mooie Voedselmachine’ uitgebreid over het belang van de gezondheid van onze darmen voor het brein en andere organen en zo voor je algemeen welzijn. Zij legt ook uit dat de wetenschap nu ontdekt wat wij eigenlijk al lang weten: ons buikgevoel, ons instinct bepaalt voor een groot deel hoe het met ons gaat. ‘Het in je broek doen van angst’, een ‘teleurstelling wegslikken’, een nederlaag eerst even ‘verteren’, iemand kan ons ‘het leven zuur maken’ of we hebben ‘vlinders in onze buik’. Er is niet enkel een communicatie van de hersenen naar de darmen, maar ook omgekeerd. Bij mensen met prikkelbare darmen is de communicatie verstoord. Zoals het altijd gaat wanneer er prikkelbaarheid in de buurt is. En wellicht heb je het gewoon zelf al ervaren, dat wanneer je stress hebt, zich dat nestelt in je buik en naar het toilet gaan uitdagender wordt of gewoon niet gebeurt. Het werkt dus in beide richtingen: zorg voor je buik en zal je beter gaan voelen en laat emoties zich niet opstapelen. Een yogateacher zei me ooit: behandel je emoties als een kind van twee jaar. Als dat huilend naar je toekomst ga je het niet bruut wegsturen, je vraagt wat er scheelt en of je iets kan doen om te troosten. Luister naar wat ze je willen vertellen. Het zijn bezoekers. Ze komen even langs om je wat bij te leren, je dichter naar jezelf te laten reizen of gewoon even de chemische levels in je lichaam te herstellen. Want dat is wat tranen doen.



TIP.

Wanneer we lachen komen er endorfines vrij, hoe meer we lachen, hoe meer gelukshormonen die rondzwemmen. Psychotherapeut Dr. Robert Holden ontdekte dat 1 minuut lachen lichaam en geest evenveel deugd doet als 45 minuten diepe ontspanning. Zelfs het glimlachen naar jezelf in de spiegel zou al een stressverlagend effect hebben. Just smile and wave, baby. Lachen geldt niet alleen als ontspanning, het is ook sport. Een amerikaanse psychiater zegt dat drie minuten per dag lachen gelijk staat aan 10 minuten roeien. Ik hoop dat mijn personal coach meeleest.




Healing isn’t just about moving forward. It’s also about resisting the urge to become hard to the world- consciously choosing to be vulnerable and open. Being Willing to break wide open, again and again. - Daniel Wolfsong.


1 reactie
omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.