hoe de zon ons weer tot leven wekt.

Eindelijk was ze daar. Na dagen van donkerte, van miezer, hagel, mot- en slagregen. Ongelofelijk hoeveel variëteiten er van regen bestaan. Maar dus, ze was er: de zon. Alsof de wereld ontwaakt, onze schouders naar achter rollen en onze mondhoeken omhoog. Vitamine D schiet de lucht in, ogen fonkelen en het asfalt glimt. De langverwachte lichtheid in ons donkere, winterse bestaan. Onze longen die zich vullen met hoop op een lente die er weldra zal aankomen. Ik hou ervan om tijdens de wandeling met de hond te blijven stilstaan, mijn ogen te sluiten en mijn gezicht te warmen aan de zonnestralen. Met een lichte glimlach en een zucht. En ik ben niet de enige. Schuchter glimlach ik naar de man met pekinees naast me die net hetzelfde doet. Op minstens anderhalve meter afstand, natuurlijk. Eindelijk.

Ons oplaadblokje dat te lang zoek was. Ik vind het heerlijk om te zien hoe de mensheid weer wakker wordt, hoe we onze luiken opengooien en het licht binnenlaten, hoe het gemoed groeit en we weer wat milder en liever zijn voor elkaar. Hoe die luide ‘goeiemorgen’ wel beantwoord wordt, hoe de bedrijvigheid groeit en de buurman zijn onkruid begint te wieden. Die jongen die fietste in short had er duidelijk veel zin in, terwijl zijn snot vocht tegen de bijna ijskoude temperaturen. De zon doet ons goesting krijgen en ons opleven. Terwijl ze er altijd al is geweest. Het is voor mij een mooie metafoor voor het leven. De gouden randjes zijn er wel, soms is het gewoon nodig om wat preciezer en geduldiger te kijken. Of om ze zelf te creëren. In de vorm van gele paprikasoep, een gele trui, een gele drinkfles of een fluohesje als je echt heel gemotiveerd bent.

Wat zonde dat we de hele winter gewacht hebben op het licht en die gulle lach. Wanneer we gelukkig zijn, dan lachen we. Maar omgekeerd heeft het pas echt effect: wanneer we lachen worden we gelukkig. Een minuut hartelijk (glim)lachen per dag is alsof we ons nieuw lijf uit de verpakking halen. Het vult ons lichaam met zuurstof, stimuleert de bloedsomloop, het is als een knuffel voor je hart en een massage voor je organen. Het is een natuurlijke pijnstillers: een tournée générale van endorfines. Het verlaagt stress, het verjongt je systeem, het stimuleert je brein op allerlei fijne manier. Als je het zo leest zou je zelfs denken dat lachen beter is dan een lief. Wel, wie weet als je heel hard lacht.

Ik wens je de gulle lach, de onverschrokken bulderende lach, die stiekeme proestlach, en de kikker-in-je-keel lach, de schaterlach en de verliefde lach. De ik-heb-water-in-mijn-mond-en-kan-niet-slikken lach. Gewoon omdat het kan. Wacht niet op de zon. Schijn je eigen licht. Het is nooit te laat om ermee te beginnen. Doe het niet morgen, maar vandaag. Just smile and wave, baby!


Een oude column uit Steps. Toepasbaar in tijden van quarantaine. Laat de zon in je hart.


ps. ik ben niet helemaal zeker of dit een pekinees is. Het is alleszins een rotschattig beestje.



omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.