wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté. 

het grote B-woord.

De laatste weken doe ik er alles aan om er maar een spatje van te ervaren: balans. Wat is dat nu eigenlijk voor iets. Het lijkt wel een mythe. Zoals aliens die met hun fluorescerende ufo’s landen op aarde. We zoeken er met velen krampachtig naar maar niemand heeft al zo’n verdomde UFO kunnen vastleggen op camera, laat staan aanraken. Met balans is het vaak hetzelfde. Als je denkt: amaikes, ik ben nu echt in balans. Hou je dan maar vast want ongetwijfeld komt er binnen de 24u een kanjer van een verrassing op je pad. Onverwacht, want zo gaat dat met verrassingen.

Als ik dit schrijf zit ik tussen de verhuisdozen. Het ene huis is half ingepakt, het andere nog niet. Mijn werk hier is nog niet afgerond én ik kan nog niet aan het andere beginnen. Het voelt als een gigantische spreidstand. Zowel fysiek als mentaal. Het is die mannelijke kracht in mezelf die vooruit wil. De koe met de horens wil vatten, de dozen zo snel mogelijk in die vrachtwagen duwen en een nieuw leven in een andere stad aanvragen. Het vrouwke in mij wil de tijd nemen, afscheid, dag zeggen, loslaten en herstructureren. Voelen, beleven en genieten van het nu. Eigenlijk zit de balans hem in het volledig toelaten van de disbalans. De bazige gedachten hun gang laten gaan en niet naar hun pijpen dansen. Het buikgevoel niet negeren maar erop reageren als een moeder die voor haar kind zou zorgen: kleintje, wat heb je nodig om je goed te voelen? Blijven ademen tussendoor, genieten van het ontspullen, van het achterlaten van alles wat niet meer dient. O-zo veel oude patronen die getriggerd en wakker gemaakt worden. De witte stoffige doeken die van het schilderij worden gehaald en ik mijn oude ik opnieuw in de ogen kijk.

Het begon als ‘slechts’ verhuizen van de ene plek naar de andere. Maar het werd een proces van zoveel meer. Een nieuwe stap naar een puurdere ik, naar authenticiteit. Ik zie mezelf vaker opvliegend zijn, geërgerd, geëmotioneerd. En dat is ook helemaal oké. Ook al ervaar ik dat alles in mij als een slak veilig in z’n schulp wil krijgen. Telkens probeer ik mijn onbewustzijn weer alert te maken en te kiezen voor opening. Het openen naar iets nieuws, naar het loslaten, naar het opnieuw beleven van dingen die ik ooit probeerde wegduwen maar die nu kost wat kost hun uitweg willen vinden. Het is dozen vullen voor de vrouw die ik wil zijn, voor een leven waar ik naar verlang. De blutsen met de builen en het onophoudelijke geloof dat ik die aliens op een dag eens bij hun kraag neem.




omdat