hallelujah

Samadhi is het ultieme doel van yoga: één zijn met jezelf en alles wat bestaat. Alles is goed zoals het is. Je hebt het misschien zelf al eens spontaan beleeft: slappe lach, seks. Je houdt je op die momenten niet meer bezig met de differentiatie tussen jou en de wereld rondom je. Je wordt één.


Het waren niet de houdingen die me overstag deden gaan om yoga te leven - hoewel het erg verrijkend is om te merken hoe flexiber je mind wordt, wanneer ook je lichaam soepeler is - het is de filosofie. Het open zijn naar anderen, het niet oordelen, loskomen van gehecht zijn aan spullen en mensen, naar binnen keren, luisteren naar wat er speelt in je innerlijke wereld, je niet constant laten afleiden door wat de anderen rondom je doen, stoppen met vergelijken en je eigen pad ontdekken. Eigenlijk waren het zaken waar ik al naar streefde, waar ik al zoveel mogelijk naar leefde, ik moest wel na mijn burn-out. Het was bijzonder om tijdens mijn lerarenopleiding dan plots dit allemaal neergeschreven te zien staan. Lessen die ik ook graag meegeef aan de yogi’s die voor me op de mat zitten. Ahimsa blijft een uitdagende practice. Mezelf geen pijn doen: mezelf niet volproppen met spaghetti, rusten wanneer ik moe ben, op tijd gaan slapen, neen zeggen tegen een afspraak en ja tegen mezelf. Mijn wil is zo sterk. Mijn lichaam helaas niet altijd. Ze spelen regelmatig kat en muis. Waarbij het net is als bij Tom en Jerry - de ene is de andere net iets te snel af. En dan moet mijn lichaam het ontgelden. Toch probeer ik meer berekende keuzes te maken als het gaat over mijn lijf. Pas twee jaar en vier maanden na de diagnose van mijn burn-out ging ik weer sporten. Natuurlijk wandelde, fietste ik en deed ik (rustige) yoga tussendoor. Het was in april 2017 dat ik voelde dat ik er echt weer klaar voor was. Rekeninghoudend met mijn sterke wil, het niet willen opgeven en makkelijk over mijn eigen grenzen gaan, nam ik een coach onder de arm. Die me traag maar gestaag hielp om de conditie weer op te bouwen. Een keer in de week samen trainen, een keer op mezelf. Dat was het. Tussendoor bleef ik natuurlijk ook bewegen. Het was vooral niet extreem. Er was iemand die me tegenhield wanneer ik erover wilde gaan, die me stimuleerde om gezond te blijven eten en het proces niet te willen versnellen. In het begin voelde ik me als een squatende walvis. Maar na een tijdje ging het beter. Mijn mindset om te sporten voor meer energie (en niet om te vermageren zoals de jaren voordien) wierp zijn vruchten af. Vaak voelde ik me fysiek wel moe na een training, maar kon er nog een schepje bij. Het is net dat tijdig stoppen en voldoende rust nemen dat ervoor zorgt dat je geen uitgewrongen vod bent, maar een energiek beestje.




Gun jezelf rust. Uit rust komt kracht. - een muur in Rotterdam.

omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.