wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté. 

groeipotentieel.

Groeien doet pijn. Het komt met een venijnig gevoel achter je knieschijven. Alsof je scheen- en dijbeen een stille oorlog uitvoeren met gemene steken. Uren lag ik er wakker van ‘s nachts. Mijn benen en armen werden langer, mijn spieren korter. Tot ik op een bepaald moment de fase slungel bereikte. Ik heb afgezien van het het groeien. Het puur fysiek groter worden. In periodes van verandering zijn het andere groeipijnen die me uit mijn slaap houden. Het gebrek aan vertrouwen, de angst om niet te weten waar naartoe, een knijpend verlangen naar antwoorden, lichte buikpijn en woelige onrust. Ouder worden is heerlijk. Hoewel ik me nog maar in het eerste trimester van mijn leven bevind, is de vrijheid om te doen wat je groot. Je kan élke dag pasta met arrabiata-saus en tofu blokjes eten. Élke dag. Je kan dagelijks een jeans aantrekken en een zwarte t-shirt. Je kan elke avond doorbrengen met dezelfde rituelen: thuiskomen, broek uitdoen, eten in de zetel, Netflix kijken vanuit de zetel, de hond knuffelen, samen in slaap vallen in de zetel.

Wanneer ik alleen reis, merk ik dat er een veiligheidsknop op mijn systeem zit. Een interne dwang om op veilig te spelen. Op Kreta reed ik twee uur van de luchthaven naar het huurhuisje, door kleine heuvelachtige dorpjes, scherpe concentratie vereist. Sinds de landing had ik honger. En zeker wanneer ik dan alleen reis en geen rekening hoef te houden met iemand anders, dan drukt mijn geest door. Na anderhalf uur tanden bijten, een reuze honger en vermoeide ogen neemt mijn bewustzijn het over en stop ik aan een kleine locale shop, koop wat verse tomaten, wat noten en voed mezelf. Om dan te beseffen dat er niks aan de hand is, dat er geen risico gepaard gaat met eten, met stoppen langs de kant van de weg en dat de mensen ontzettend lief en hartelijk zijn.

Na dag drie in het huisje en elke kant van het domein te hebben gezien plus een uitstap naar de supermarkt, besluit ik mijn innerlijke seut in de kleinste lade van de keuken te leggen. Mijn rugzak wordt gevuld met strandlaken, factor 50, e-reader, drinkfles met water, paspoort en rijbewijs en ik kan vertrekken. Na 10 minuten cruisen langs de zee met de zon die flikkert op zijn oppervlak, kan ik mezelf wel voor de kop stoten. Wat houdt me tegen? Een gruwelijke verantwoordelijkheidszin. Waar ben ik toch zo bang voor? Nooit meer de weg naar huis terugvinden. En waarom weet mijn Spotify-shuffle alweer exact welk nummer ik nodig heb? You are the sunshine of my life. Mijn innerlijke kind is terug, ik draai mijn pet achterstevoren, schuif de ramen naar beneden en draai de muziekinstallatie zo ver open als mijn oren het kunnen verdragen. Opgroeien kan dan wel pijn doen, maar of je al dan niet echt volwassen wordt, dát heb je helemaal zelf in de hand.



#tip

Om mijn bewustzijn een zetje te geven in dit soort situaties, is het nodig mezelf heel wat vragen te stellen. In mijn hoofd of op papier. Wat is er mogelijk als het risico dat het misgaat er niet is? Wat zou ik doen, kiezen, ondernemen als goed of fout niet bestond? Als ik geen schuld trof aan welke gevolgen er ook zouden zijn? Welke gedachte moet ik nu loslaten om de keuze te maken die ik wil maken? Het helpt me die bange delen in de ogen te kijken, de seut in de lade te leggen en het innerlijke, nieuwsgierige kind los te laten.



omdat