dag van het licht.

Om 7u55 ging de wekker. Ik zou voor het vertrek naar een meeting nog willen sporten.

3 minuten na het alarm vroeg mijn lief: "wat is het mooiste dat deze dag - 22 maart - je toen gebracht heeft?".

Hij verraste me. Positief. Voor het eerst scheen er nieuw licht op vandaag. De dag die sinds 2016 gehuld is in nachtmerries en angst en herinneringen die ik het liefst voorgoed kwijt zou zijn. Maar voor het eerst voelde het écht anders. Ik had eerder deze week al aangekondigd dat ik vandaag wilde vieren, de Levensdag. De kickstarter van mijn nieuwe leven. Ook al was die firestarter extreem agressief, gemeen en snoeihard. Ik wilde het vanaf nu anders beleven. Het zien als een kans op meer - op nieuw - op leven en zijn. En zo geschiedde.

Ik antwoordde: mijn lieve vriendin en ik die die middag mijn shock wilde doen verminderen door sushi, rosé en Friends With Benefits met Justin Timberlake, mijn manager die op bezoek kwam en net binnenviel tijdens een seksscène, de zon die die dag scheen, de lange telefoon met een dierbare collega die uitmondde in een gemeenschappelijke huilbui, de onbekende osteopaat die me gratis hielp. Die vraag vanochtend wierp licht op de allerdonkerste dag van mijn leven. Daarom ben ik er. Voor de liefde. En het licht.


PS. 3 jaar geleden, op 22 maart, ontplofte op 20 meter van mij de tweede bom in de Luchthaven van Zaventem. Ik kon ontsnappen en hield er enkel een nieuw leven aan over. Lees onder de foto wat ik toen over die dag schreef.


Mijn liefdevolle gedachten gaan uit naar de slachtoffers, iedereen die er die dag pijn - in welke vorm dan ook - door ervoer van ver of dichtbij, die er nog steeds pijn, angst, verdriet door heeft.


Het is dinsdag 22 maart.

Een dag waar ik al weken naar aftel, maanden zelfs. Beslist in een impulsieve bui ergens in de donkere hoeken van mijn burn-out. Ik zou zon nodig hebben en die zou ik krijgen. Samen met vriendschap in een pakketje, alstublieft. De rijstvelden en de kust van Sri Lanka zouden mijn lijf en leden herstellen. Mijn hart regelmatiger doen kloppen en mijn hoofd vrijmaken. Rijst en yoga. Dat wilde ik vorig jaar ook al. Toen draaide het anders uit. Toen was ik niet enkel op stap met een rugzak, maar ook met tranen. Nooit had ik kunnen vermoeden dat het dit keer net zo zou zijn.…

Om 7u58 geef ik mijn vriendin Veerle een knuffel en een zoen in de vertrekhal van Zaventem. Nog geen halve minuut later klinkt een doffe harde knal op zo'n 20 meter van ons. De ramen worden gruis, een brandgeur snelt zich via mijn neusgaten richting mijn hersenen, en mijn hart lijkt te stoppen met kloppen. Ik verstijf. Vé schreeuwt dat ik mijn rugzak moet pakken en lopen. Ze doorprikt mijn angstbubbel en mijn benen nemen het van me over. We rennen naar de deur links van ons, 12 seconden later volgt er nog een knal. Nu veel dichter. Opnieuw glas dat alle kanten opvliegt, een wit-grijze rook voor mijn ogen. Mijn schoen gaat uit, ik struikel. Denken doe ik niet. Of toch, heel even; moeten we op de grond gaan liggen onder onze rugzak of toch maar blijven lopen? Ik zie alleen Vé: 'kijk niet achterom'. Het wordt lopen, voor ons leven.

3 drie minuten later zitten we in een taxi. De wereld lijkt op mijn hoofd te vallen, mijn adem wordt afgesneden, maag keert zich om. Ik ril alsof het buiten -25 zou zijn. En begin te SMS'en. Naar de beste vrienden, familie, collega's. Dat er twee bommen waren. Een aanslag. Dat we oke zijn. Zijn we oke? Ik bel en huil en probeer te ademen. Ik proef zout en ik bibber.

We leven. Ik leef. Ik ben. Meer niet.


bron: Het jaar van de hond.

omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.