wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté. 

bye bye, lichtbak.

Sinds ik ermee ben opgehouden is mijn wereld zoveel zonniger geworden. Neen, helaas ben ik nog steeds een die hard nagelbijter. In Bali was ik ervan af, dus ik denk dat dat nog maar een extra reden is om te verhuizen. Soit, ik ben ermee opgehouden. Voordien deed ik het dagelijks, hoorde ik het elk uur, wist ik elke avond wat er gebeurde. Maar nu dus niet meer: televisie kijken, het nieuws volgen en het radionieuws beluisteren. Als radio-dj hoorde ik het elk uur, zat ik de hele dag door op Twitter naar nieuwtjes te speuren en stonden de nieuws-applicaties op het homescreen van mijn telefoon. Ik speelde jaren geleden mee met een populaire tv-quiz. Daarin wordt je intelligentie gemeten door de hoeveelheid actualiteit weetjes dat je in je brein hebt opgeslagen. Hoe meer je weet, hoe beter. Hoe meer data, hoe cooler. Hoe meer voor je geboortedatum, hoe indrukwekkender. Ik zat dus compleet in dat systeem van informatie drinken. En maar zoeken en maar slikken. Toen ik stopte bij de radio besliste ik om ermee te stoppen: cold turkey. Geen televisie meer, even geen radio meer luisteren, geen kranten meer. Ik reorganiseerde mijn telefoon, ging accounts ontvolgen die nieuws verspreidden en maakte bewust de keuze om mijn wereld zo klein en positief mogelijk te houden. In het begin was het echt afkicken, mijn brein ging de hele andere kant op: als ik langs een krantenwinkel liep en het hoofd van een bekende Vlaming op een magazine cover zag staan, dan herkende ik het hoofd, maar geen flauw idee wat de naam ook alweer was. Mijn brein ging letterlijk blank wanneer het over dat soort informatie ging. Een vreemde ervaring, maar ik bleef doorgaan. Verzekerde mezelf dat er ruimte gemaakt werd voor nieuwe dingen of gewoon witruimte. De rust van een witte muur in een museum maakt die muren met kunst pas echt waardevol. Ik ging dus kijken naar wat ik wilde binnenkrijgen in de plaats van die indigestie aan informatie. Intussen ben ik voor een groot stuk wereldvreemd. Ik ontdekte dat het WK-voetbal begon door de vlaggen die ik aan de gevels zag hangen, ik leer over Palestina door mijn beste vriendin die vertelt over de toestand daar, ik weet dat Trump de wereld voor gek aan het houden is. Ik heb daar niet elke nuance voor nodig. Wanneer het gaat over tv-programma’s, kies ik heel bewust wat ik wil zien. Waar ik wat van kan leren of ga ik voor een glimlach op Netflix. (je weet intussen dat ik zot ben van New Girl) het geeft me het gevoel dat ik in charge ben. Er is zoveel meer lichtheid in mijn leven, veel meer ruimte en veel minder prikkels. Of zoals Wayne Dyer, een Amerikaanse schrijver en psychotherapeut het omschrijft: ‘Why I don’t watch TV: the majority of television shows provide a steady stream of low energy most of the time.’ Ik ga voor de hoge energie. Degene die voedt in de plaats van vreet. Bye bye, kleine lichtbak. Bye bye.


Laat je perfectie los. Doe het zo goed mogelijk. Imperfectie zet dingen in beweging.

omdat