blij om jij te zijn.


Aan het begin van een coachingsessie stel ik de coachee steeds een aantal vragen. Om te landen in het moment. Bewust te worden van gedachten, emotionele prikkels en fysieke gevoelens. Eén van die vragen is: stel dat je een percentage mag kleven op ‘blij om jij te zijn’ hoeveel geef je dan nu? Een vraag die in eerste instantie beantwoord wordt met een diepe zucht al dan niet met bijbehorende oogrol, ik hoor de persoon tegenover me nadenken, overlopen wat een gepast antwoord zou zijn… Kan ik het maken om 100% te zeggen of komt dat arrogant over? Eigenlijk ben ik niet blij, maar ik kan niemand anders zijn. Hoeveel geef ik dan? Dit is een projectie van mijn kant, uiteraard. Maar niet zelden loopt het uit op een gesprek over zelfliefde. Over de dunne lijn tussen jezelf graag zien, arrogantie, egoïsme, narcisme en dat soort dingen. Over sociale media en het tonen van jezelf. Een zucht naar aandacht of gewoon goed in je vel zitten. Door het pad dat ik de afgelopen jaren bewandelde, heb ik ontdekt dat dat percentage vooral een gevoel is. Met onze gedachten plakken we binnen de seconde een oordeel over een gevoel, stellen we onszelf in vraag en toetsen we af met wat maatschappelijk aanvaard is. Terwijl het over het oorspronkelijke gevoel gaat. Een verplaatsing van energie in je lichaam, een kriebel of het ontbreken van die kriebel.

Zal ik ooit honderd procent blij kunnen zijn?

Wel, ik dacht lange tijd van niet. Dat geloofde ik in elke vezel van mijn lijf, zonder te beseffen dat ik mijn eigen grootste tegenstander was… Tot ik afgelopen maand in de ochtendzon over het strand van Canggu op Bali wandelde. De zee was extreem wild, de golven gevaarlijk hoog, de wind fel. Ik droeg een oude triangl bikini, waarvan ik de bovenste lintjes niet rond m’n nek, maar rond mijn bovenlichaam had gebonden. De strijd tegen de tanlines was real. Ik had de knoop van mijn jeansshort, dat bovendien een bruinige tint had van drie weken reizen en zelf wassen in de wasbak, opengedaan en de bovenband om geplooid. Geen perfecte outfit, maar meer had ik niet nodig. Het was voor het eerst in jaren, misschien zelfs in mijn hele leven dat ik me zo verbonden voelden met mezelf. Dat ik niet bezig was met het invullen van oordelen van anderen, dat ik niet mijn buik introk, dat ik niet bewust mijn tred ging aanpassen als er mensen passeerde, dat ik me niet schaamde over wat ik droeg en niet droeg. Het was daar op het zwarte zand dat alle zorgen en struggles wegvielen, het was dit moment waar ik zoals op wachtte, ik volledig bij mezelf in het moment zat zonder te verlangen naar iets of iemand anders. Zonder te verlangen naar anders zijn, naar veranderen, naar minder buikvet of stevigere borsten. Het was daar in mijn groezelige bikini en vlekkerige jeansshort dat ik het voelde: de 100%. Ik was 100% blij om mezelf te zijn. Niet het enkelbandje met schelpen, niet de geweven handtas, de gebatikte kimono of de smaragdgroene sarong, dit is mijn mooiste souvenir van een maand Bali. Ik wens je deze zomer een strand en een bikini toe. Hoe lang ik gesmacht heb naar een perfecte lichaam. Mezelf de vrijheid heb ontzegt. Ik ben ermee gestopt. Doe je mee?



TIP

Als je je onzeker voelt. Ga dan eens in de winnaars houding staan. Alsof je net de marathon van NYC hebt voltooid, of gescoord hebt op het WK voetbal. Blijf zo even staan. Voel hoe je energie verandert en je steeds meer in je kracht komt. En vooral: hoe die kracht van binnenuit komt.



Want to have a beach body? Go to the beach. Have a body.

omdat

wil je inspiratie rechtstreeks in je mailbox? 

© 2018. Leef gretig. Doe uw goesting. Namasté.